Het is alweer ruim een jaar geleden dat ik een korte soundbyte schreef getiteld; "Authenticiteit nieuwe trend? - of is echt nu echt echt?"

De roep om authenticiteit in leiderschap is alleen maar toegenomen. Inmiddels heeft de financiële crisis daar nog een dimensie aan toegevoegd. En het is geculmineerd in de amerikaanse presidentsverkiezingen.

"Change. Yes, we can!"

Wat is het verschil tussen McCain en Obama? Change! dat is wat ze allebei roepen. Zou het verschil zitten in de boodschap? In de inhoud van hun plannen? Daarvoor zijn die te weinig gedetailleerd om te kunnen beoordelen. Maar wat is het dan dat wel het verschil maakt?

Barack Obama, V.I.P.

Very Important Person zult u denken. Nee, niets is minder waar. Obama staat voor Vertrouwen, Integriteit en Passie (bron Arnold VanderLyde; Fighting Spirit). Wat de man zegt komt uit z'n tenen... de rest van het verhaal kennen we allemaal. Datzelfde geldt rouwens voor Arnold Vanderlyde. Hoeveel mensen kennen wij in deze tijd met een statituur als Obama? De vergelijkingen worden snel gemaakt; Mandela, Kennedy, Martin Luther King. Kortom, onder de levenden zijn er weinig te vinden. Hij moet het nog waar maken, ja dat klopt. Maar zijn intentie, daar twijfelt in ieder geval niemand aan.

Terug naar de crisis. Hoe gaat het bedrijfsleven ermee om? Hoe zit het met de intentie van de banken? Met een "Yes we can!"? Volgens mij niet. Het lijkt meer op een groot "O God, we can't!!". In paniek grijpen alle managers naar het aloude middel, de kaasschaaf. Of in de metafoor van Winnie de Poeh; we graven met z'n allen een diep gat in de sneeuw en hopen dat de winter kort is en het voorjaar warm en overvloedig. Het mooiste van alles is nog wel dat de banken het diepste gat aan het graven zijn en daarmee de winter nog iets eerder laten komen dan verwacht.

En stel dat dat het voorjaar snel komt, is het probleem dan opgelost? Zijn we dan uit de brand? Of hebben we dan onze koppen in de sneeuw gestoken. Jawel, maar dat maakt niet uit, want hoe warmer het voorjaar, hoe vlugger we weer zijn vergeten hoe wij onszelf met z'n allen in de nesten hebben gewerkt. En dan gaan de heren managers gewoon weer verder waar ze gebleven waren. Op weg naar meer en nog meer.

De roep naar authenticiteit is toegenomen. Je hoort het overal. Een verlangen naar zelfs meer feminin leiderschap, volgens een recent artikel in de Telegraaf. Een behoefte aan samen, meer afstemming, het benutten van natuurlijke diversiteit, zorg voor de langere termijn. Maar wat is dat dan wel? Het erkennen van de basis van ons allemaal. De menselijke maat. De congruentie der dingen. Het besef dat uiteindelijk "all pigs are equal".

Echter het mannelijke testosteron blijft jagen op status, korte termijn resultaat, piekmomenten. In beursjargon is het equivalent voor testosteron 'aandeelhouderswaarde', dat jaagt het adrenaline niveau van managers en CEO op tot onverantwoorde risico aversheid. Met gevaar voor eigen leven.

Nu is het nog een financiele crisis, die waait (hopelijk) wel weer over. Maar wanneer snappen we nu eindelijk dat we niet meer accepteren dat anderen de boel aan het verzieken zijn voor de rest. Of moet het WWF dan eerst de laatste panda op het museumplein hebben gezet?

Veranderen, daar is moed voor nodig. Yes, we can!!